دیشب اومد بغلم کرد

مثل اون روزای اول ، ناآرام

مثل روزای اول ، عاشق

مثل روزای اول ، وحشی

مثل روزای اول به هم پیچیدیم و پیچیدیم و پیچیدیم ...

آخرش منو بوسید و گفت : " جوان شدم " ...

شاعر از کوچه ی مهتاب گذشت

لیک شعری نسرود!

نه که معشوقه نداشت

نه که سرگشته نبود

سال ها بود که دگر کوچه مهتاب خیابان شده بود

غريب سرزمين آشناي من عبور كرد

                                ستاره ي سپيد روشناي من عبور كرد

و رفت تا كه اين شب سياه شعله ور شود

                                لبالب از صداي بي صداي من عبور كرد

نخست روز آشنا ستاره ي شبش شدم

                               ستاره اش غروب كرد ، وايِ من! عبور كرد

شبي كنار پنجره ، چكيد قطره اي خدا

                               و من نفس كشيدمش ، هواي من عبور كرد

و سوختم چه ساكت از عبور بي صداي او

                               شبانه در ميان غم ، جداي من ، عبور كرد

نه لحظه اي مجال داد ، نه عهد خود وفا نمود

                               شبي چنان سمور او ، رهاي من عبور كرد

چقدر اين نبودنش ، عذاب مي دهد مرا

                               هنوز نيست باورم ، خداي من ! عبور كرد؟!

پ.ن: در هوای تو نفس نفس هم به روز شد.

همه

لرزش دست و دلم

از آن بود

که عشق

پناهی گردد

پروازی نه

گریزگاهی گردد.

آی عشق آی عشق

چهره ی  آبیت پیدا نیست.

 وخنکای مرهمی

 بر شعله ی زخمی

نه شور شعله

بر سرمای درون.

آی عشق آی عشق

چهره ی سرخت پیدا نیست.

 غبار تیره ی تسکینی

بر حضور وهن

و دنج رهایی

بر گریز حضور

سیاهی

بر آرامش آبی

و سبزه ی برگچه

بر ارغوان

 آی عشق آی عشق

رنگ آشنایت

پیدا نیست.

                             احمد شاملو

پ.ن: من برگشتم.همین...

من نمی خواهم. من تف هم نمی اندازم، خلعتی، به ریشه ها. نمی خواهم و این یکی را تابم هست که فریاد کنم، آنسان که پرده های گوش خودم بدرند و پرده ی گلویم فرو افتد.

ترسی هم ندارم. گیرم که پرده فرو افتد و نه تو مانی و نه من. بیافتد. بهل بیافتد.

بالاخره سیبی هم از درخت روی سر من خواهد افتاد و هر چه به بر دارم خواهم کند و لخت و عور به میان مضحکه خواهم دوید که یافتم... یافتم... هر که گفت چه؟ انگشت بر افراشته ای حوالت اش.

نه چنین کند و نه چنین در سکوت

نعره ها مانده در گلو

بی مصرف...

زندگی طرح ساده ای دارد، بی تو

مداد سیاهی نوک شکسته،

خفته بر کاغذی سفید...

...

شرمنده ی پرنده ها که نان ام تمام شد.

ولی شما...

بمانید منتظر، لاش خور ها...

...

فصل به فصل...

تمام می شود قصه ی من.

بین کدام دو صفحه گم شدی کاغذ نشانه؟

...

من پرنده ی زیبای زندگی م را آزاد می کنم

اگر مرا دوست بدارد باز خواهد گشت

...

پرنده ی خوبی ها !!! پرواز کن که جای تو در قفس تنگ من نیست

من تو را در بند نخواهم کشید

می خواهم با من آزادی را حس کنی

پر باز کن که آسمان بی انتها در انتظار توست

اوج بگیر زیبای جاودانه ام ...

پ.ن: و اینگونه ما جاودانه خواهیم ماند ...