آوای سکوت را می شنوی بر گستره ی پهن دشت تنهاییم؟

بیا ...!!

بیا تا وسعت درد را نشانت دهم

بیا تا خلوت شبانه ام به حضورت عطرآگین شود

با من بمان!!!

چشمانت چقدر شبیه آسمان است

تو بزرگی و بی انتها

و من به راحتی گم می شوم در تو

نکند در بزرگی ات مرا یاد ببری

و این تن رنجور را بسپاری به غبار جاده های خاک آلود غربت

با من بمان .... نرو!!!!

                                                                            « پریزاد »