تا یادم بماند؛
کجا، دست خدا را رها کردم ...!
این فاصله ها تقصیر تو نیست
تقصیر کلماتی است که کنار هم معنایی ندارند
من _ و _ تو
مست شد... خواست که ساغر شکند! عهد شکست...
فرق پیمانه و پیمان ز کجا داند، مست...
به چشمهای صمیمی، لبان بی رژُ لب
شروع قصه همین بود: پنجره وا شد
و بــی نهــــایت دیوار باقـــــی مطلب
به جستجوی تو رفتم دو سال در باران
و سوختـــم همـه عمر در تشنج و تب
خدا چه کرده به من که پس از دوسال هنوز
ولــــم نمی کند این عشق، عشق لامصّب!
بـــه جای آنکه بگویــــی بـرو خداحافظ
مرا ببوس صمیمانه عشق من: عقرب!
تمام هستی این شعر نعش روباهیست
کــــه در میان دلم گریه کرده از سر شب
شهید یعنی سرباز یه ملت، شهید یعنی دریادلی باساحل غیرت
قهرمان من، افتخار نسل من...
همه شهر مهیاست مبادا که تو را
آتش معرکه بالاست مبادا که تو را
این جماعت همه گرگند مبادا که تو را
پی یک شام بزرگند مبادا که تو را
دانه و دام زیاد است مبادا که تو را
مرد بد نام زیاد است مبادا که تو را
پشت دیوار نشسته اند مبادا که تو را
نا نجیبان همه هستند مبادا که تو را
تا مبادا که تورا باز مبادا که تو را
پرده بر پنجره انداز مبادا که تو را
دل به دریا زده ای پهنه سراب است نه
برف و کولاک زده راه خراب است نرو
بی تو من با بدن لخت خیابان چه کنم
با غم انگیزترین حالت تهران چه کنم
بی تو پتیاره ی پاییز مرا می شکند
این شب وسوسه انگیز مرا می شکند...
بر رخش نور ماه مي خنديد
در گذرگاه آن لبان خموش
شعله يي بي پناه مي خنديد
شرمناك و پر از نيازي گنگ
با نگاهي كه رنگ مستي داشت
در دو چشمش نگاه كردم و گفت
بايد از عشق حاصلي برداشت
سايه يي روي سايه يي خم شد
در نهانگاه رازپرور شب
نفسي روي گونه يي لغزيد
بوسه يي شعله زد ميان دو لب
پ.ن: روحت شاد فروغ
پ.ن: نگفتمت نرو...
ولی... جای خالیتو حس میکنم، کاش میشد دوباره شروع کرد.
ای کاش...
تو نبودی و دسنهای من خالی بود
تنها یک نفر در این میان بود و ...
من حق انخاب نداشتم
دیگه من نیستم با عادتهای قدیم مدیم، واسه تو شروع یه سال جدیده اما واسه من مثل جنگ با همه چی!!!
من تک و تنها و یه دنیا حریفه من، مشکلات آماده باشن واسه رنده شدن...
اگر چه یادمان می رود که عشق تنها دلیل زندگی است اما خدا را شکر که نوروز هر سال این فکر را به یادمان می آورد. پس نوروزت مبارک که سالت را سرشار از عشق کند. نوروزتان پیروز
لرزه هاشونو نديدي تو شباي سرد بهمن
هم ُ تو بغل ميگيرن تا که با سرما بجنگنچون نميخوان که تموم شه خواب يه لباس تازه
عجب حال و هوایی داره این روزا...
صدام یاریم کنه باید بگم چه مردمی دارم
بگم این حق هیچ کس نیست که با ثروت فقیر باشه
کسی که فرش می بافه نباید رو حصیر باشه
اگر چه سختی از انسان یه کوه درد میسازه
ولی از مردم ما درد داره یه مرد میسازهتو این روزهای سخت کمک حرج پدر میشن
من و تو مردمی هستیم که گنج از رنج می سازیم
به این تاریخ خورشیدی به این فرهنگ می نازیم
من و تو مردمی هستیم که آینده تو مشت ماست
که از هفتاد نسل قبل هزار اسطوره پشت ماست
شمالم تا جنوبم عشق ، چه خاک و گندمی دارم
صدام یاریم کنه باید بگم چه مردمی دارم
ترانه سرا: افشین مقدم
من بودم که می خواندم
تو بودی که مرا همراهی می کردی
ما بودیم
که سکوت را می شکستیم!
.
.
.
اما
گاهی یک لحظه سکوت
از هزاران حرف هم دشوار تر است
آن جا که زبان
از حرف من آگاه نیست!
پ.ن: ساغری...!!!
از گریه رد شدم ولی خاطره هامو نگه داشتم
دیگه حرفمو میزنم
از هیچی نمیترسم
بعضی از آدما عوضی تر از اون چیزی هستن که حتی فکرشو کنی...
نخوری میخورنت
نکشی میکشنت!
همیشه سیاه و سفید باش...
هر چی گره باز میکنی باز یه جا دیگه گیره!!!
بریدم دیگه به خدا
میکس وار، گاهی ترکیبی از یک یا چند رنگ، گاهی ساختاری از یک یا چند فکر، همیشه مهم این نیست که چگونه و چرا، گاهی تنها و تنها، آمیخته شدن ساختار هر فکر با رنگ دلخواهش زیباست.