در سوت و کور شب

من بودم که می خواندم

تو بودی که مرا همراهی می کردی

ما بودیم

که سکوت را می شکستیم!

.

.

.

اما

گاهی یک لحظه سکوت

از هزاران حرف هم دشوار تر است

آن جا که زبان

از حرف من آگاه نیست!

پ.ن: ساغری...!!!