پرواز...
تا وقتی پرنده ات را در قفست حبس کنی نخواهی دانست که چه اندازه دوستت دارد
من پرنده ی زیبای زندگی م را آزاد می کنم
اگر مرا دوست بدارد باز خواهد گشت
...
پرنده ی خوبی ها !!! پرواز کن که جای تو در قفس تنگ من نیست
من تو را در بند نخواهم کشید
می خواهم با من آزادی را حس کنی
پر باز کن که آسمان بی انتها در انتظار توست
اوج بگیر زیبای جاودانه ام ...
پ.ن: و اینگونه ما جاودانه خواهیم ماند ...
+ نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم مهر ۱۳۸۸ ساعت 11 توسط مهیار بهروزنیا
|
میکس وار، گاهی ترکیبی از یک یا چند رنگ، گاهی ساختاری از یک یا چند فکر، همیشه مهم این نیست که چگونه و چرا، گاهی تنها و تنها، آمیخته شدن ساختار هر فکر با رنگ دلخواهش زیباست.