غريب سرزمين آشناي من عبور كرد

                                ستاره ي سپيد روشناي من عبور كرد

و رفت تا كه اين شب سياه شعله ور شود

                                لبالب از صداي بي صداي من عبور كرد

نخست روز آشنا ستاره ي شبش شدم

                               ستاره اش غروب كرد ، وايِ من! عبور كرد

شبي كنار پنجره ، چكيد قطره اي خدا

                               و من نفس كشيدمش ، هواي من عبور كرد

و سوختم چه ساكت از عبور بي صداي او

                               شبانه در ميان غم ، جداي من ، عبور كرد

نه لحظه اي مجال داد ، نه عهد خود وفا نمود

                               شبي چنان سمور او ، رهاي من عبور كرد

چقدر اين نبودنش ، عذاب مي دهد مرا

                               هنوز نيست باورم ، خداي من ! عبور كرد؟!