من مهیارم،

                غم دارم،

                           سازگارم با درد

خدای اون بالا هم تنهاییو بم هدیه کرد

سیاهی خطای ناخوانای سرنوشت من

داره سوق میده من و به ارتفاع پست

پس در اصل زندگی برام معنایی نداره

چون ارزشی نداره سرنوشت یه دیوونه

هوای تازه ام من و مسموم میکنه ....

سیاهی شب من و محکوم کرده ....

دیگه من به خیابون، خیابون به من

              شده آلوده !!!

جای تغییری نیست.این تو زندگیم یه قانون

بیا عوضی...

وسعت درد من و ببین

نمیخواد مرحمی واسه زخمم بشی

یه دنیا درد تو سینه دارم و میرم جلو

رویا های قشنگ دیروز، واسم وارونه شد

همین...

پ.ن: رها جان نظرات و دیر چک کردم اگه اشکال نداره مطلبت و دیر تر میزارم.ممنون واسه نوشته های زیبات.