دل ام گرفته از این روزها دل ام تنگ است

میان ما و رسیدن هزار فرسنگ است

مرا گشایش چندین دریچه کافی نیست

هزار عرصه برای پریدن ام تنگ است

اسیر خاک ام و پرواز سرنوشت ام بود

فرو پریدن و در خاک بودن ام ننگ است

چگونه سر کند اینجا ترانه ی خود را

دلی که با تپش عشق او هماهنگ است

هزار چشمه ی فریاد در دل ام جوشید

چگونه راه بجوید که روبرو سنگ است

مرا به زاویه ی باغ عشق مهمان کن

در این زمانه فقط عشق پاک و بیرنگ است

 

                                                                                                          - سلمان هراتی-

 

پ.ن: این روزها این غزل شده زمزمه ی دقایق ام... چقدر دلتنگم ..! چه روزهای بدی شده ... پس چرا این دل من آرام نمی گیرد؟؟!حتی زمستان هم دیگر زمستان نیست.. انگاری کرک و پرش ریخته...!