بیا تا سبز باشیم !                            بیا تا بروییم !

بیا تا درختان این باغ را جز سلامی نگوییم !

بیا تا در اندوه آن سروهایی

- که در خشم طوفان شکستند -

  چندی بموییم!

بیا ریشه در خاک و تن در هوای بهاری

لباسی پر از گل

بر بر اندام عریان بپوشیم

بیا تا که در سبزی باغ با هم بکوشیم !

چرا باز اینگونه با لاله و گل غریبی ؟

چرا از غم عاشقی، بی نصیبی ؟

                                                           « نوسینده ی آزاد میکسوار- جواد محقق »