میکسوار زندگی

سکوت سرد این شب ها را به تو می سپارم

و از سوی آینه، من را فرا می خوانم

من راز گل سرخ را نفهمیدم

هق! هق! تو را نشنیدم

و تلخلی پور آشوب این لحظه ها نگذاشت

شیرینی بوسه ات را باور کنم

مرا ببخش،

اکنون تو را به آینه می سپارم

شاید روزی تو نیز راز آینه را بفهمی...!

                                                                        «  مهیار »